Pole analne skrzydła było dość słabo rozwinięte, a część jugalna miała półkoliście ząbkowany brzeg.
U nasady skrzydła znajdowało się kilka sklerytów skrzydłowych, odpowiedzialnych za jego stawowe połączenie z tułowiem. Przedni (AAP) z nich miał formę sklerytów prekostalnych i kostalnych, w tym bazialaru o kształcie litery „h” oraz rozdzielonych od siebie wąskim i głębokim, rowkowatym szwem dwupłatowego fulkalaru kostalnego i aksalaru kostalnego. Kolejny był rząd wolnych sklerytów skrzydłowych subkostalnych, w skład którego wchodziły dobrze rozwinięte: aksalar subkostalny i fulkalar subkostalny oraz słabiej zaznaczone: baziwenal i proksalar. Tylny skleryt skrzydłowy (PAP, płytka aksillarna), powstał ze sklerytów radialnych, medialnych i kubitalnych.