W odróżnieniu od wielu innych społeczności, gdzie język wysoki jest wartościowany wyżej, indonezyjscy Papuasi deklarują stosunkowo pozytywny stosunek do języka niskiego, przynajmniej jeśli chodzi o jego użycie w pewnych kontekstach społecznych. Dla Papuasów malajski papuaski ma przede wszystkim wartość sentymentalną (jako język bliskich kontaktów, mniej zdystansowany, kojarzony z tożsamością papuaską), natomiast z indonezyjskim wiążą oni znaczenie instrumentalne (jest stosowany w edukacji i kojarzony z wyższym statusem społecznym).
Pochodzenie i cechy Należy do grupy regionalnych języków malajskich, które rozprzestrzeniły się we wschodniej części archipelagu. Pochodzenie tego języka nie zostało jednak dobrze ustalone. R. S. Roosman (1982) wskazał na jego pokrewieństwo z odmianą wyspy Ambon (Moluki), natomiast P. van Velzen (1995) powiązał dialekt miasta Serui z malajskim wysp Ternate i Tidore (Moluki Północne). R. B. Allen i R. Hayami-Allen (2002) twierdzą, że malajski papuaski wywodzi się z malajskiego Moluków Północnych, podobnie jak inne odmiany ze wschodniej Indonezji. Zdaniem autorów świadczy o tym mnogość zapożyczeń z etnicznego języka ternate, które miałyby zostać odziedziczone ze wspomnianego źródła malajskiego. Według A.