W toku rozwoju został przyjęty jako wyznacznik tożsamości regionalnej i etnicznej. Pod względem prestiżu zajmuje miejsce pośrednie między językiem indonezyjskim a językami lokalnymi. Wzmacniane przez malajski poczucie jedności regionalnej odgrywa wręcz ważniejszą rolę niż identyfikacja z lokalnymi grupami etnolingwistycznymi. Wraz z indonezyjskim malajski amboński wypiera tradycyjne języki Moluków, które są dziś poważnie zagrożone wymarciem. Do przejmowania malajskiego przyczyniły się migracje i przesiedlenia ludności, brak sprzyjających warunków do zachowania własnej tożsamości oraz asymilacja na rzecz wspólnej kultury malajskiej. Pod jego presją zanikają również języki miejscowości muzułmańskich. Jednocześnie stał się źródłem zapożyczeń dla języków lokalnych (w zakresie słownictwa, wyrazów funkcyjnych i wykładników dyskursu), przy czym charakter wpływów różni się w zależności od społeczności. W skrajnym przypadku języka laha doszło do całkowitego przekształcenia rodzimej gramatyki na wzór gramatyki malajskiej.