Bliższa klasyfikacja wschodnich odmian języka malajskiego (w kategorii języków kreolskich bądź dialektów) pozostaje nierozstrzygnięta. Wątpliwości budzi zasadność łączenia takich odmian z językiem indonezyjskim. B. D. Grimes (1991) omawia malajski amboński jako język odrębny od indonezyjskiego. W praktyce powszechne jest przełączanie kodów i mieszanie elementów obydwu języków (code switching i code mixing), ze względu na wpływ edukacji, mediów itp. Rodzimi użytkownicy przeważnie nie są w stanie wyraźnie ich rozgraniczyć, a amboński uchodzi za niejako gorszą postać języka indonezyjskiego. J. Tjia (2004) proponuje używać terminu „język amboński” (zamiast dwuczłonowej nazwy „malajski amboński”), w celu podkreślenia faktu, że chodzi o pełnoprawny język regionalny.

Status tego języka jest niejasny. W niektórych publikacjach (jak np. Ethnologue) przyjmuje się jego kreolski charakter, ale gdzieniegdzie stosuje się w odniesieniu do niego termin „dialekt”. J. T. Collins (1980) twierdzi, że wcale nie jest to język kreolski, tłumacząc, że charakterystyczne dla niego uproszczenia występują również w niektórych dialektach z Półwyspu Malajskiego. Stoi na stanowisku, że odmiana ta, podobnie jak malezyjski dialekt Terengganu, powstała w wyniku złożonych procesów językowych i wymyka się koncepcji języków kreolskich.