Według tych propozycji, powstanie miało być przeprowadzane w dwóch strefach: od Wilna po Lwów oraz na terenach od linii Białystok – Brześć – Bug – San.
Na początku 1943 w Inspektoracie Polskich Sił Powietrznych opracowano dwa warianty lotniczego Planu Wsparcia Powstania, wariant nr 2 szef Sztabu NW zatwierdził 26 lutego 1943, w kwietniu 1943 założenia tego wariantu przekazano do KG AK. W maju 1943 opracowano w Sztabie Naczelnego Wodza (SNW) „Instrukcję dla uruchomienia powstania”. 30 czerwca 1943 przygotowano dokument precyzujący organizację dowodzenia z chwilą rozpoczęcia akcji powstańczej w Kraju.
Dla przygotowania planowanego powstania powszechnego w okupowanej Polsce założono zrzucenie 300 zestawów zasobników OW („Ognisko Walki”) oraz 40 zestawów MD (minersko – dywersyjnych); łącznie ok. 200 ton zaopatrzenia. Założono straty w zrzutach ok. 25 proc. (85 zestawów), czyli łącznie zapotrzebowano 425 zestawów zasobników, co wymagało 450 lotów z zaopatrzeniem. Przewidywano, że realnie możliwe będzie wykonanie ok. 200 lotów w operacjach specjalnych SOE. Plan zakładał zrzucenie także w tych operacjach ok. 800 spadochroniarzy (po 4 skoczków w każdej operacji). Pozostałe 250 lotów miały być zorganizowane dzięki pomocy amerykańskiej, w 3-4 operacjach masowych zrzutów z ok.