Sędziowie śledczy, John Hathorne i Jonathan Corwin, którzy zwykle rozpatrywali winę oskarżonej jako oczywistą, w sprawie Rebekki przyjęli zupełnie inną postawę podobnie stało się również w przypadku jej siostry, Mary Eastey. Powiedzieli Rebece otwarcie, że jeśli jest ona niewinna, to mają nadzieję, że Bóg wskaże jej niewinność, ponieważ „jest rzeczą smutną widzieć oskarżonych członków kościoła.” Na Hathorne’a bez wątpienia wywarł wpływ fakt, iż jego siostra, Elizabeth Porter, była bliską przyjaciółką Rebekki i jedną z jej najbardziej oddanych obrończyńFrances Hill, Delusion of Satan- the Full Story of the Salem Witch Trials Hamish Hamilton Ltd 1996, s. 87.
Proces sądowy rozpoczął się 30 czerwca 1692 roku. Zgodnie z obowiązującymi procedurami, Rebecca Nurse, podobnie jak inne osoby oskarżone o czary, reprezentowała samą siebie, ponieważ nie miała pozwolenia na to, aby mieć obrońcę. Dzięki temu, że była osobą poważaną, wielu członków społeczności zeznawało w jej imieniu wraz z członkami jej rodziny. „Dotknięci czarami” często mieli ataki i twierdzili, że Nurse ich dręczy.