manĝi – jeść → mangita – zjedzony

Sufiks –OT, mogący przyjmować formy: rzeczownikową (–OTO), przymiotnikową (OTA) i przysłówkową (–OTE) służy do tworzenia imiesłowów biernych przyszłych z tematu czasownika: vendi – sprzedać → vendota tablo – stół, który będzie sprzedany

Sufiksy specjalne –ig– i –iĝ– Sufiks –IG – służy do dawania czasownikom aspektu przechodniości: sidi – siedzieć → sidigi – sadzać. Czasowniki przechodnie można tworzyć również z innych części mowy: pura – czysty → purigi – czyścić, ruino – ruina → ruinigi – rujnować.

Sufiks –IĜ – służy do tworzenia czasowników nieprzechodnich i ma działanie przeciwne do sufiksu –IG–: veki – budzić (kogoś) → vekiĝi – budzić się.

Sufiksy zaimkowe Stosowane są przy tworzeniu zaimków.

Sufiks –U oznacza osobę: kiu – kto, który, ĉiu – każdy, neniu – żaden

Sufiks –O oznacza przedmiot: kio – co, tio – tamto, nenio– nic

Sufiks –A oznacza cechę: kia – jaki, ia – jakiś, nenia – żaden

Sufiks –ES oznacza przynależność: kies – czyj, ĉies – należący do wszystkich, nenies – niczyj

Sufiks –E oznacza miejsce: kie – gdzie, ie – gdzieś, tie – tam, nenie – nigdzie

Sufiks –EL oznacza sposób: kiel – jak, iel – w jakiś sposób, jakoś, neniel – w żaden sposób

Sufiks –AM oznacza czas: kiam – kiedy. tiam – wtedy, neniam – nigdy

Sufiks –IOM oznacza liczbę: kiom – ile, iom – nieco, trochę, neniom – nic, żadna ilość