Jednym z nich jest rękopis, w którym Henrik Marhein około 1659 roku napisał informacje dotyczące narodzin i chrztu swoich dzieci: Johana Henninga (1650), Augustina (1654), Elisabet (1656), Elisabet (1658), Marii Cathariny (?), Dorothei Margarety (?) i Juliany Magdaleny (1667).
Szczegółowe badania na Uniwersytecie w Lejdzie przeprowadzone przez specjalistę od pisma holenderskiego i niemieckiego z XVII wieku, Hansa Jacobsa, wykazały, że Henrik Marhein sam nie napisał niderlandzkojęzycznych listów. Jego podpis wydawał się jednak autentyczny, jak również zdanie w języku niemieckim, które zostało dodane do jednego z listów. Konkluzja ta została oparta na fakcie, że w tym czasie Niemcy i Holendrzy pisali litery „e” i „f” w nieco inny sposób. W związku z tym Hans Jacobs doszedł do wniosku, że Henrik Marhein najprawdopodobniej był Niemcem.
Przez wzgląd na fakt, że Henrik Marhein mógł być Niemcem, postanowiono skontaktować się z archiwami głównych miast portowych w północnych Niemczech. Ponieważ szwagier Henrika Marheina, Johan Gammal, pracował w Hamburgu, postanowiono najpierw nawiązać kontakt z archiwami państwowymi w tym mieście.