Andrzej Płachta (ur. 28 listopada 1892 w Toni, zm. 28 listopada 1974 w Londynie) – podpułkownik obserwator Wojska Polskiego, uczestnik I i II wojny światowej oraz wojen z Ukraińcami i bolszewikami, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, mianowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień pułkownika.

Życiorys Urodził się 28 listopada 1892 we wsi Tonie, w ówczesnym powiecie ostrzeszowskim Prowincji Poznańskiej, w rodzinie Macieja i Anny z Rybczaków. Ukończył szkołę średnią i w 1909 roku wyjechał do pracy w kopalni w Westfalii. 17 października 1912 roku został powołany do odbycia służby w armii cesarskiej. Otrzymał przydział do 1. dolnoalzackiego pułku piechoty nr 132 w Strasburgu. W 1914 roku zdał egzaminy wstępne na uczelnię górniczą w Bottrop. Wybuch I wojny światowej uniemożliwił mu rozpoczęcie nauki, gdyż ze swoim pułkiem został wysłany na front francuski. Brał udział w walkach nad Sommą i pod Verdun. 14 lutego 1917 roku oddelegowany został do Szkoły Strzelców Lotniczych we Wrocławiu, a po dwóch miesiącach na kurs bombardierów w Britz. Po ukończeniu szkolenia służył w 19. i 16. Schutzstaffel na froncie zachodnim. Był jednym z niewielu Polaków odznaczonych za męstwo Krzyżem Żelaznym I klasy.