W roku 1957 doszło do procesu rehabilitacyjnego, ale na poprzednio zajmowane stanowisko nie wrócił.
Rok 1960 rozpoczął nowy etap w jego życiu. Rozpoczął prace związane z organizacją Liceum Medycznego w Łowiczu. Został pierwszym jego dyrektorem. W 1964 roku nadzorował prace przy budowie nowego gmachu szkoły, który oddany został do użytku 12 lutego 1968 roku. W 1970 roku odszedł na emeryturę.
Pozostała działalność W czasie II wojny światowej zasłynął uratowaniem z płonącej szkoły we wrześniu 1939 roku księgi matur i innych dokumentów szkolnych, a także sztandaru szkoły i jego drzewca. Przez cały okres okupacji pracował w tajnym nauczaniu, oficjalnie był w tym czasie kasjerem w Banku Spółdzielczym Ziemi Łowickiej, co dawało mu możliwość kontaktu z wieloma osobami. Jego żona pracowała natomiast w PCK, w Radzie Głównej Opiekuńczej. Mieszkali w kamienicy na rogu ulic 11 Listopada i Sienkiewicza u pani Nowakowej. W latach 1941–1942 był delegatem rządu na powiat łowicki, co było odpowiednikiem starosty. Kierował tajnym nauczaniem w powiecie, należał do tzw. trójki powiatowej, a był to organ administracji Departamentu Oświaty Rządu w Warszawie.