W okresie międzywojennym był obrońcą w licznych procesach politycznych, m.in. bronił redaktora naczelnego dziennika „Czas” Antoniego Beaupré w procesie o konfiskatę nakładu gazetyCzas, R.86 [i.e. 87], nr 280 (11 października 1934), s. 4., narodowca Jana Stoszki, który – napadnięty przez socjalistów – postrzelił napastnikówMały Dziennik, R.5, nr 67 (8 marca 1939), s. 4. oraz działacza Stronnictwa Narodowego Adama Doboszyńskiego w procesie dotyczącym tzw. wyprawy myślenickiejDziennik Wileński, R.21, nr 267 (28 września 1937), s. 4.. Był również adwokatem strony polskiej w procesie w sprawie pogromu w PrzytykuKurjer Poznański, R.31, nr 253 (3 czerwca 1936) – wyd. główne, s. 3.. Należał do Związku Adwokatów Polskich. W 1935 został wybrany prezesem Sądu Dyscyplinarnego w KrakowieMały Dziennik, R.1, nr 218 (21 grudnia 1935), s. 5.. Działalność polityczną rozpoczął w Związku Ludowo-Narodowym. Następnie był prezesem koła Stronnictwa Narodowego Kraków-Podgórze. Członek centrali związkowej o profilu narodowym – Zjednoczenia Zawodowego „Praca Polska”. Zasiadał w Narodowym Komitecie Wyborczym. W latach 1938–1939 sprawował mandat radnego Krakowa z ramienia Stronnictwa NarodowegoMały Dziennik, R.4, nr 346 (16 grudnia 1938), s. 4..