Wielka Pustynia Błędowska, znana również jako Duża Pustynia Błędowska – aktualnie zarośnięty zespół lotnych piasków pochodzenia antropogenicznego, leżący na pograniczu Wyżyny Śląskiej i Wyżyny Olkuskiej, rozciągający się na przestrzeni ok. 150 km². W jego skład wchodzą: Pustynia Ryczowska (ok. 1 km²), Pustynia Starczynowska (ok. 5 km²), Pustynia Błędowska (ok. 33 km²). Aktualnie tylko 35% dawnego obszaru Wielkiej Pustyni Błędowskiej jest niezalesione.

Historia mały|Zarośnięta południowa część Pustyni Błędowskiej widziana ze wzgórza Czubatka. Podczas następujących po sobie zlodowaceń do doliny, w której znajdują się pustynie, stopniowo nanoszone były kolejne porcje piasków i żwirów. Gdy na terenach, na których położony jest zespół, minęła epoka lodowcowa, pojawił się gęsty las, który w okolicach XIII wieku zaczął być intensywnie eksploatowany. Do powstałych w rejonie Olkusza kopalni srebra oraz ołowiu potrzebne były spore ilości drewna wykorzystywanego do wzmacniania konstrukcji szybów kopalnianych. Intensywna wycinka drzew oraz pobór wód gruntowych na terenach, gdzie podłoże stanowią żwiry i piaski, doprowadziły do powstania pustyń o pochodzeniu antropogenicznym. Od 1949 r. obszary zaczęto obsadzać m.in. wierzbą kaspijską i sosną. Celem tej praktyki była ochrona Olkusza przed nawiewaniem lotnych piasków.