Język oirata, także: woirata, maaro – język papuaski używany na wyspie Kisar w prowincji Moluki w Indonezji. Posługuje się nim nieco ponad 1500 osób. Należy do rodziny języków timor-alor-pantar.
Jego użytkownicy zamieszkują dwie wsie na wyspie Kisar (Oirata Barat i Oirata Timur), a po części także miasto Ambon. Jest odrębny od pozostałych języków Moluków. Według zapisków historycznych ludność Oirata przybyła w 1721 r. z wyspy Timor, zachowując swój rodzimy język.
Jest blisko spokrewniony z językiem fataluku, używanym na wschodnim skraju Timoru Wschodniego, i był wręcz klasyfikowany jako jego dialekt (z archaicznymi cechami). Odnotowano pewien stopień wzajemnej zrozumiałości między oirata a północnym dialektem fataluku. Na bliski związek tych języków zwrócił uwagę J. P. B. de Josselin de Jong w 1937 roku. Oirata wyróżnia się konserwatywną morfologią. Dalszymi krewnymi oirata są języki makasae i makalero, również z Timoru Wschodniego.
Współistnieje z językiem kisar (meher) z rodziny austronezyjskiej, który jest używany na tej samej wyspie. Oba języki nie są ze sobą spokrewnione. Niegdyś uważano jednak, że oirata to silnie odrębny język austronezyjski.