Język bunak (a. buna, buna’, bunake, bunaq), także: gae’, marae – język papuaski używany przez lud Bunak, zamieszkujący wyspę Timor (kabupaten Belu w Timorze Zachodnim oraz dystrykty Cova-Lima i Bobonaro w Timorze Wschodnim). Według danych z 2010 roku posługuje się nim 76 tys. osób (55 tys. w Timorze Wschodnim, 21 tys. w Indonezji).
Należy do rodziny transnowogwinejskiej, a konkretniej do grupy timor-alor-pantar, nie jest zatem spokrewniony z językiem tetum (tetun) ani indonezyjskim. Nie wykazuje też szczególnie bliskich związków z innymi językami. Tworzy samodzielną gałąź języków timor-alor-pantar. Występują silne wpływy języków austronezyjskich.
Samodzielny rozwój wraz z wpływami obcymi doprowadził do zatarcia śladów jego pokrewieństwa z pozostałymi papuaskimi językami Timoru (makasai, makalero i fataluku).
Ludność Bunak żyje w rozproszeniu wśród różnych społeczności językowych. Wyróżnia się dialekty: południowo-zachodni, lamaknen, północno-wschodni, ainaro, manufahi. Marae to nazwa nadana przez lud Tetum.