W 1966 r. Prezydium Miejskiej Rady Narodowej we Włocławku podjęło uchwałę o nabyciu zabytkowych kamienic. Środki na wykup domów i przekwaterowanie zamieszkujących je rodzin oraz opracowanie dokumentacji przeznaczyła MRN we Włocławku oraz Wojewódzki konserwator zabytków w Bydgoszczy. W latach 1966–1972 dokonano ich przebudowy w celu utworzenia w nim Muzeum Historii Włocławka, oddziału Muzeum Ziemi Kujawskiej (od 1975 r. Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku). Połączono wówczas dwa budynki w całość, z zachowaniem pierwotnego układu pomieszczeń. Na początku prace planowano rozłożyć na dwa etapy, z czego pierwszy obejmował adaptację parteru, a drugi pozostałych pięter. Dzięki temu zostawiono więcej czasu na przekwaterowanie pozostałych lokatorów. Po pierwszych odkryciach dot. wieku starszego z budynków, MRN wraz z wojewódzkim konserwatorem zabytków w Bydgoszczy i ekspertami z pracowni konserwacji zabytków w Toruniu postanowiły przerwać pracę do czasu wykwaterowania mieszkańców i dokonania ekspertyz. Na podstawie wyników ekspertyzy opracowano nowy projekt adaptacji kamienic na Muzeum i ponownie przystąpiono do prac. Nowy projekt opracował zespół Hydroprojekt z Włocławka. Prace zaplanowano na dwa lata.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Barokowe kamienice na Starym Rynku we Włocławku · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.