Zespół Lemierre’a lub choroba Lemierre’a – rzadki, zagrażający życiu zespół chorobowy o podłożu zakaźnym, na który składa się triada objawów: przebyta niedawno infekcja górnych dróg oddechowych, zakrzepica żyły szyjnej wewnętrznej i stan septyczny z zatorowością, głównie płucną z następowymi septycznymi ropniami.Najczęściej występuje u nastolatków i młodych dorosłych, a czynnikiem chorobotwórczym jest najczęściej beztlenowa bakteria Fusobacterium necrophorum.
Nazwa zespołu pochodzi od nazwiska francuskiego bakteriologa André Lemierre’a, który w 1936 roku po raz pierwszy opisał przegląd 20 przypadków tego schorzenia w angielskim czasopiśmie medycznym „The Lancet”.
Etiopatogeneza Klinicznie po okresie około 1-3 tygodni od zakażenia górnych dróg oddechowych (najczęściej migdałków podniebiennych i gardła, a wiele rzadziej ucha, zatok obocznych nosa, zębów, ślinianek, wyrostka sutkowatego) pojawia się gorączka, dreszcze, ból szyi, okolicznych węzłów chłonnych i objawy sepsy.W RTG płuc uwidaczniają się nacieki i ropnie, a czasem także płyn w jamie opłucnowej.