W tym też okresie został awansowany do stopnia lejtnanta gwardii (porucznika) i mianowany dowódcą pancernego plutonu rozpoznania.
Szczególnie wyróżnił się w walkach a ramach operacji wiślańsko–odrzańskiej (12 stycznia – 4 lutego 1945) wypełniając zadania zwiadowcze i bojowe w przednich formacjach brygady. Brał udział w forsowaniu rzeki Nida. 15 stycznia 1945 r. po sforsowaniu rzeki Pilica w miejscowości Maluszyn wraz ze swoim plutonem rozbił oddziały wycofujących się Niemców i odszedł na północny zachód w rejon miejscowości Kobiele Wielkie, Dmenin w kierunku na Radomsko z zadaniem uchwycenia linii kolejowej Warszawa – Częstochowa.
16 stycznia 1945 r. wziął udział w wyzwoleniu Radomska, wypełniając zadanie zwiadowcze rozpoznania walką. Dowodząc wysuniętym naprzód plutonem czołgów jako jeden z pierwszych wdarł się do miasta i do czasu nadejścia głównych sił brygady prowadził bój biorąc do niewoli ok. 50 żołnierzy i oficerów oddziałów hitlerowskichВасилий Архипов „Время танковых атак” Москва 2009 s. 306-312.