Na II Międzynarodowym Biennale Tapiserii w Lozannie w 1965 Maria Łaszkiewicz występowała już jako oficjalny członek polskiej reprezentacji. Zaprezentowała monumentalny, abstrakcyjny gobelin, utrzymany w szarościach i czerniach. Na III edycji w 1967 jako członek reprezentacji oficjalnej przedstawiła abstrakcyjny gobelin Zorza, wykonany z włókna wełnianego w technice grzebyczkowej. Dzieło cechowało się wielopłaszczyznowością, którą wynikała z zastosowanych układów barwnych oraz zróżnicowanej powierzchni, którą pozwoliła uzyskać zastosowana technologia. Artystka pozostawała także w oficjalnym składzie polskiej reprezentacji na IV (1969) i V (1971) Biennale. Na tym ostatnim zaprezentowała pracę Samotność, kojarzącą się z figurą ludzką.

Kompozycje tkaninowe artystki były różnicowane fakturą, uzyskując charakter reliefowy. Aby uzyskać taki efekt, korzystała z różnych rodzajów włókna oraz technik tkackich, których znała szeroką gamę. Jej prace miały charakter abstrakcyjny i refleksyjny. Intensywne kolory artystka stosowała rzadko, posługując się głównie naturalnymi, zgaszonymi barwami tworzywa, ewentualnie stosując mocniejszy kolorystycznie akcent dla przełamania kompozycji.