1893, s. 8;. Członek dożywotni Izby Panów austriackiej Rady Państwa (31 października 1892 – 7 sierpnia 1893)Józef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim – 1848-1918, Warszawa 1996, s. 398.. Jego nominacja wywołała powszechne zaskoczenie. Ówczesna prasa galicyjska wspominała "ciemne plamy" związane z jego działalnością gospodarczą, zaś samą nominację przypisywała wpływom byłego ministra dla Galicji Filipa ZaleskiegoDamian Szymczak, Galicyjska "ambasada" w Wiedniu. Dzieje ministerstwa dla Galicji 1871-1918, Poznań 2013, s. 162. Pamiętnikarz Marian Rosco Bogdanowicz zwrócił uwagę, że powołanie Romaszkana zostało poprzedzone przepisaniem jego majątku Ostapie na rzecz syna Filipa – Wacława ZaleskiegoMarian Rosco Bogdanowicz, Wspomnienia, t. 1, Kraków 1959, s. 396. Po jego śmierci majątki (oprócz Ostapia) przejął Franciszek Romaszkan (1851-1926). Uczynił także legat na rzecz Zakładu Wychowawczo-Naukowego im. dra Józefa TorosiewiczaRenata Maria Król-Mazur, Życie towarzyskie Ormian lwowskich od połowy XIX wieku do 1939 roku, "Res Historica", t. 42, 2016, s. 194.

Zmarł na zakażenie krwi. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.