Adam Winter (ur. 17 grudnia 1899 w Janowie zm. 1 listopada 1941 w Ałma Acie) – podoficer piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari
Życiorys Urodził się w rodzinie Marcina i Anastazji z domu Zobka. Od 17 marca 1917 do 14 października 1918 służył w armii austriackiej. W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego, w którym przydzielony został do 14 pułku piechoty.
15 lipca 1920 w trakcie ataku pułku na pozycje nieprzyjaciela usytuowane we wsi Diurym, poderwał swoją sekcję i zaatakował wycofującego się wroga. Odciął mu drogę ucieczki i otoczył cały oddział w którym znajdowało się dwóch oficerów, zmuszając ich do poddania się. Dowodząc szpicą koło stacji Pofaska, która znajdowała się na Wołyniu, zaatakował dwie placówki nieprzyjaciela zmuszając żołnierzy bolszewickich do ucieczki. Atakiem tym przyczynił się do zdobycia nieprzyjacielskiego pociągu pancernego „Komunist”. W czasie podejścia żołnierzy pułku pod wieś Hołodak na Białorusi, jako pierwszy ruszył do ataku podrywając jednocześnie za sobą kompanię w której służył. W czasie ataku na wroga został ciężko ranny. Za czyny te odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.