Ze względu na swoją izolację geograficzną jest dość odrębny od pozostałych języków austronezyjskich. W dużym stopniu zdołał się oprzeć wpływom innych języków. Został sklasyfikowany wraz z językami innych wysp u zachodniego wybrzeża Sumatry (simeulue, sikule, mentawai, enggano) oraz językami batackimi, przy czym wewnętrzna spójność takiej postulowanej grupy budzi wątpliwości. W szczególności bliski związek genealogiczny miałby łączyć nias z sikule.

Istnieje dość obszerny zasób materiałów nt. tego języka, w dużej mierze przygotowanych przez misjonarzy w XIX i XX w. Początkowo badaniem języka nias zajmowali się autorzy zachodni (J.W. Thomas, E.A. Taylor Weber, ). Pierwszy słownik, omawiający dialekt północny, ukazał się w 1887 roku (Niasch-Maleisch-Nederlandsch woordenboek). Dialektowi północnemu poświęcono również wczesne opracowanie gramatyczne (Niassische Sprachlehre, 1913). W 1905 r. ukazał się słownik nias-niemiecki (Niassisch-deutsches Wörterbuch). W swoich publikacjach H. Sundermann zdołał uwzględnić pewne dane z dialektu południowego, w ramach współpracy z innymi misjonarzami (H. Lagemann, W. Frickenschmidt).