Maturę zdał w 1930 r., po czym podjął studia na Wydziale Chemii Politechniki Warszawskiej, gdzie w 1936 r. uzyskał półdyplom, odbywając następnie praktykę w Państwowych Zakładach Lotniczych w Wytwórni Silników Nr 1 na Okęciu. Od początku 1936 r. studiował ponadto Dyplomację w Wyższej Szkole Politycznej w Warszawie. Do 1939 r. zdał wszystkie egzaminy na obu kierunkach i jeszcze przed rozpoczęciem II wojny światowej obronił pracę dyplomową. Uzyskał tytuł inżyniera chemii i dyplomowanego dyplomaty politycznego.
W 1931 r. wraz ze swoją drużyną harcerską brał udział w Zlocie Skautów Słowiańskich w Pradze. Na przełomie 1932/33 r. był współorganizatorem Harcerskiego Klubu Lotniczego w Warszawie, gdzie ukończył teoretyczny kurs szybowcowy. Kat. „A” pilota szybowcowego uzyskał na Harcerskim Kursie Szybowcowym w Polichnie w 1933 r., następnie w czerwcu tegoż roku na kursie szybowcowym w Bezmiechowej Górnej kat. „B” pilota szybowcowego. Wiosną 1933 r. pomagał Romanowi Berkowskiemu w budowie pierwszego harcerskiego szybowca „Wrona”. Od 30 czerwca 1933 r. był członkiem Aeroklubu Warszawskiego. Był współorganizatorem i uczestnikiem wielu krajowych i zagranicznych imprez harcersko-lotniczych m.in. Harcerskiej Wyprawy Szybowcowej na IV Jamboree Skautowe w Gödöllö na Węgrzech (1–15 sierpnia 1933 r.).