Pudło rezonansowe składa się z płyty wierzchniej (najczęściej świerkowej), płyty dolnej i boczków (zwykle z klonu), które wspólnie wzmacniają i kształtują dźwięk. W płycie wierzchniej znajdują się otwory rezonansowe w kształcie litery „f”, które umożliwiają wydostawanie się dźwięku z wnętrza instrumentu. Na pudle umieszczony jest mostek, który podtrzymuje struny i przekazuje ich drgania na płytę wierzchnią. Wewnątrz instrumentu znajdują się elementy konstrukcyjne, takie jak dusza i belka basowa, które wpływają na brzmienie i stabilność konstrukcji.
Na szyjce skrzypiec naklejona jest podstrunnicą, po której skrzypek skraca długość strun, zmieniając wysokość dźwięku. Struny napinane są za pomocą kołków w główce oraz często precyzyjnych przy strunociągu. Współczesne skrzypce mają cztery struny strojone kwintami w następującym porządku od najniższej: g, d¹, a¹, e².
Historia
Historia skrzypiec jest wynikiem długiego procesu rozwoju instrumentów smyczkowych, sięgającego średniowiecza i renesansu, kiedy to w Europie funkcjonowały różne chordofony smyczkowe, m.in.