Kulminacją tego procesu była działalność Niccolò Paganiniego, którego niezwykła wirtuozeria i innowacyjne techniki gry (m.in. flażolety, pizzicato lewą ręką, gra na jednej strunie) znacząco rozszerzyły możliwości wykonawcze skrzypiec i wpłynęły na dalszy rozwój literatury instrumentu.
W XIX wieku skrzypce osiągnęły pełnię swojej dojrzałości jako instrument solowy, a ich repertuar wzbogacili wielcy kompozytorzy, tacy jak Ludwig van Beethoven, Felix Mendelssohn-Bartholdy i Johannes Brahms, którzy stworzyli wybitne koncerty i dzieła kameralne. W tym samym okresie ogromne znaczenie miała także działalność pedagogów i skrzypków związanych z francuską szkołą skrzypcową, takich jak Pierre Baillot, Rodolphe Kreutzer oraz Pierre Rode, którzy opracowali podstawy nowoczesnej techniki gry i system nauczania. Na przestrzeni XIX wieku wprowadzono także pewne zmiany konstrukcyjne w skrzypcach (m.in. wydłużenie szyjki, zwiększenie napięcia strun), co pozwoliło uzyskać silniejsze i bardziej nośne brzmienie, dostosowane do większych sal koncertowych.