Nikodem Witkowski (ur. 16 stycznia 1889 w Żukowcach, zm. w 1931) – chorąży piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Zygmunta i Anny z domu Grzegor. Uczył się w Bobrujsku, gdzie po ukończeniu 4-klasowej szkoły elementarnej pomagał rodzicom prowadzić gospodarstwo rolne. W 1910 otrzymał powołanie do służby w szeregach armii rosyjskiej i został skierowany do szkoły podoficerskiej. Po jej ukończeniu walczył w 1914, podczas pierwszych walk armii rosyjskiej na froncie wschodnim pod Królewcem. Podczas walk 2 września tego roku został wzięty do niewoli niemieckiej.
Po uwolnieniu z niej 1 stycznia 1919 postanowił wstąpić jako ochotnik do oddziału powstańców wielkopolskich. Otrzymał przydział do 4 kompanii żnińskiej, z którą toczył walki na północnym odcinku frontu, m.in. pod Żninem, Szubinem oraz Rynarzewem. 7 stycznia 1919 oddziały niemieckie atakowały Żnin, a sierżant Witkowski mający karabin maszynowy oraz do pomocy jednego szeregowego miał za zadanie bronić placówki w Brzyzkorzystewku. Pomimo że został ranny w twarz, powstrzymał atak niemieckich żołnierzy, którzy byli wspierani ogniem 3 cekaemów oraz dział. Wiedząc, że może zostać otoczony przez wroga zdołał wycofać się o kilometr nadal prowadząc ogień w kierunku atakujących Niemców. Walczył do momentu nadejścia pomocy ze Żnina.