Służba „Saphir” wszedł do służby w Marine nationale 30 września 1930 roku. Jednostka otrzymała numer ewidencyjny Q145. W momencie wybuchu II wojny światowej okręt pełnił służbę na Morzu Śródziemnym, wchodząc w skład 20. dywizjonu 6. eskadry 4. Flotylli okrętów podwodnych w Bizercie (wraz z siostrzanymi okrętami „Nautilus”, „Rubis” i „Turquoise”). Dowódcą okrętu był w tym okresie kpt. mar. R.A.M.R. Roumeas. 7 lutego 1940 roku „Saphir”, „Rubis” i „Nautilus” w eskorcie awiza wyszły z Oranu i po przebyciu Cieśniny Gibraltarskiej dołączyły do konwojów 9-R i 63-KS, docierając następnie do Brestu (okręty podwodne zostały skierowane na remont stoczniowy). Po zakończonym remoncie „Saphir” i „Nautilus” w eskorcie awiza „Yser” wyruszyły z Brestu na Morze Śródziemne, docierając 28 kwietnia do Gibraltaru i 1 maja do Bizerty.
W czerwcu 1940 roku „Saphir” nadal wchodził w skład 20. dywizjonu okrętów podwodnych w Bizercie, a jego dowódcą był kpt. mar. R. Caminati. Po wypowiedzeniu wojny przez Włochy jednostka udała się pod włoskie wybrzeże w celu postawienia zagród minowych. W nocy z 12 na 13 czerwca „Saphir” postawił 32 miny pod Cagliari. 28 czerwca na jednej z nich zatonął włoski parowiec „Alicantino” o pojemności 1642 BRT.