Pomimo krytyki był uważany za „największy umysł Południa”.
Preadamityzm głoszący, że inne rasy niż biała zostały stworzone przez Boga, wraz ze zwierzętami, przed Adamem, jako religijna forma poligenizmu, stał się popularny w USA w latach 70. i 80. XIX wieku. Znaczącym zwolennikiem tej doktryny był Lester A. Hoyle, który w 1875 roku napisał książkę The Pre-Adamite, or who tempted Eve? Tytuł wynikał z tego, iż twierdził w niej m.in., że wężem, który zwiódł Ewę, był człowiek odmiany żółtej, „piękny i bystry przodek Chińczyków”. Według niego Potop był karą za mieszanie się białych potomków Adama z preadamitami, dlatego należy wprowadzić separatyzm białych od pozostałych ras. Autor wyróżnił pięć ras ludzkich: mongoloidalną, negroidalną, malajską, białą i rasę Indian amerykańskich. Założył, że nie jest możliwe, by taka różnorodność pochodziła od jednego przodka. Powtarzając tezy Thomasa Huxleya i Karola Darwina o podobieństwie między małpą a człowiekiem, jednocześnie odrzucał ich teorię ewolucji. Według niego ze wszystkich ras ludzkich Bóg najwcześniej stworzył czarnoskórych, „prawdopodobnie razem z małpami, do których są podobni”, po nich kolejno inne rasy, a na końcu białego człowieka.