Po usunięciu Niemców z Poznania kontynuował zatrudnienie w Miejskich Zakładach Siły Światła i Wody, potem pracował w Prezydium Rady Narodowej Poznania i (od 1950) w Miejskim Przedsiębiorstwie Zieleni. Pełnił też funkcję ławnika w poznańskim Sądzie Ubezpieczeń Społecznych i opiekuna społecznego na Nowym Mieście. 30 kwietnia 1963 przeszedł na emeryturę. W 1972 mianowano go porucznikiem za udział w powstaniu wielkopolskim.
Pochowano go na cmentarzu parafialnym św. Antoniego Padewskiego na Starołęce w Poznaniu.
Rodzina Jego żoną była Wanda z domu Ławniczak. Miał z nią dwójkę dzieci: Zbigniewa (ur. 1924) oraz Jana (ur. 1936).
Odznaczenia Odznaczono go m.in.: Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari (nr 5532), Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką Honorową za Zasługi w Rozwoju Województwa Poznańskiego, Srebrną Odznaką Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej.
Przypisy