Franciszek Dobosz (ur. 17 sierpnia 1897 w Aleksandrowicach, zm. 4 czerwca 1967 w Pogwizodowe) – żołnierz armii austriackiej, podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Franciszka i Anny Marii z Kominków. Absolwent szkoły powszechnej. W młodości pracował w rolnictwie.

W 1915 wcielony do armii austriackiej i w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej jako celowniczy karabinu maszynowego.

W 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział do szwadronu ciężkich karabinów maszynowych 8 pułku ułanów. W lutym 1919, w stopniu plutonowego, mianowany został dowódcą plutonu karabinów maszynowych. Na froncie wojny polsko-bolszewickiej w bitwie pod Trockiem uniemożliwił nplowi oskrzydlenie prawego skrzydła pułku, w bitwie pod Stanisławczykiem, mimo ciężkich strat w szeregach plutonu, bronił mostu, umożliwiając własnym oddziałom wycofanie się na dogodniejsze pozycje. Walczył też o Korosteń odpierając atak przeważających sił przeciwnika. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.