W czasie okupacji uratował wielu młodych mężczyzn przed wywózką na roboty przymusowe, wykupując ich z rąk władz okupacyjnych. Wspierał działalność Narodowej Organizacji Wojskowej oraz współpracował z Armią Krajową w obwodzie grójeckim. Spotkał wtedy Józefa Zadzierskiego ps. „Wołyniak”, którego uczył podstaw działalności konspiracyjnej.
Po zakończeniu II wojny światowej został pozbawiony majątku rodzinnego. Aresztowany w kwietniu 1945 roku przez Urząd Bezpieczeństwa w Warszawie. Był więziony w Rembertowie, Poznaniu, Rawiczu i na warszawskiej Pradze. Po zwolnieniu z więzienia, od stycznia 1946 był urzędnikiem w prywatnej firmie budowlanej, a od kwietnia urzędnikiem w Zrzeszeniu Przetwórstwa Zbożowego w Warszawie. W lutym 1946 został ponownie prezesem okręgu Warszawa-Ziemska nielegalnie działającego Stronnictwa Narodowego. Aresztowany ponownie 3 lutego 1947 w Warszawie, został skazany na 6 lat więzienia. Na mocy amnestii wyrok skrócono do 3 lat, lecz ostatecznie Wojskowy Sądu Rejonowy skazał go na 4 lata więzienia i utratę praw obywatelskich na 2 lata. Podczas pobytu w więzieniu odnowiła się gruźlica i choroba serca.