Po zakończeniu działań wojennych został zdemobilizowany i gospodarował w majątku Dembiniec w powiecie grudziądzkim. W 1927 kupił majątek Tarchalin i tam prowadził własne gospodarstwo rolne. 29 stycznia 1932 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z 2 stycznia 1932 i 5. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 17 pułku ułanów. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Jarocin. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.

W 1939 walczył u gen. Kleeberga. W zimie 1939, wysiedlony wraz z rodziną do Warszawy, pracował w administracji miasta. W latach 1941–1944 pełnił funkcję administratora majątków Czetwertyńskich w okolicach Suchowoli. Za współpracę z Armią Krajową został aresztowany przez Niemców i więziony na zamku w Lublinie. Skazany na śmierć - wyroku nie wykonano.

W 1945 powrócił do Wielkopolski i w latach 1945–1950 pełnił funkcję administratora Państwowego Gospodarstwa Rolnego i Stadniny Koni w Pępowie. Aresztowany na 8 miesięcy przez Urząd Bezpieczeństwa pod zarzutem „sabotażu”. W 1951 przeniósł się do Jeleniej Góry, a później do Oświęcimia, gdzie pracował w przedsiębiorstwach państwowych.