Według relacji „Wolnomyśliciela Polskiego” (nr 20 z 1936) „rozprawa odbyła się przy tak wypełnionej sali, że tłumy ludzi nie mogąc dostać się na salę, zapełniły korytarze i ulicę przed sądem”.

25 maja 1936, podczas rozprawy przed sądem okręgowym w Poznaniu, adwokat Floryszczaka, Kazimierz Nowosielski zażądał przesłuchania jako świadków Benito Mussoliniego, Anthony Edena, prymasa Augusta Hlonda, profesora Henryka Ułaszyna, jak również zasięgnięcia opinii „w sekretariacie Ligi Narodów, na okoliczność, czy papież jest głową państwa, czy nią nie jest”. Ostatecznie sąd nie dopatrzył się „cech przestępczych” w zdaniu stanowiącym podstawę aktu oskarżenia, natomiast ukarał Floryszczaka za określenie papieża jako „żebraka w tiarze”. Za czyn ten został skazany na karę sześciu (lub trzech) miesięcy aresztu z zawieszeniem na trzy lata. Skazany odwołał się od wyroku, a proces odbył się przed poznańskim Sądem Apelacyjnym 17 lutego 1937 z udziałem profesora Ułaszyna. Sąd uchylił wyrok niższej instancji i uniewinnił Floryszczaka, a kosztami sprawy obciążył skarb państwa. Sąd stwierdził, że oskarżony mógł nie wiedzieć o powstaniu państwa watykańskiego, a poza tym „w określeniu »żebrak w tiarze« trudno dopatrzyć się obrazy”.