mały|Grób Włodzimierza Skalmowskiego na cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie Włodzimierz Skalmowski (ur. 30 lipca 1899 w Osjakowie, zm. 8 marca 1980 w Warszawie) – polski inżynier chemik, profesor Politechniki Warszawskiej.

Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława, maszynisty kolejowego, i Stanisławy z Majnertów. Był starszym bratem Tadeusza Jana (1901–1978), lekarza pediatryWłodzimierz Skalmowski M.J. Minakowski, Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 2024-03-18].. Uczęszczał do szkół w Kielcach, maturę zdał w 1919 r. w II Szkole Realnej w Krakowie. Następnie studiował na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej z przerwą na służbę w Wojsku Polskim. Uzyskał dyplom inżyniera chemika w 1925 r., po czym podjął pracę asystenta i starszego asystenta w Katedrze Mineralogii i Petrografii PW. W marcu 1929 r. został adiunktem i zastępcą kierownika Drogowego Instytutu Badawczego na tej uczelni. W latach 1930–1938 był redaktorem „Biuletynu” DIB. W sierpniu 1939 r. został jego dyrektorem. W 1936 r. obronił doktorat na podstawie pracy pt. Zjawiska emulgacji jako jeden z czynników destrukcyjnych w nawierzchniach bitumicznych napisanej pod kierunkiem prof. Melchiora Nestorowicza. Dwa lata później habilitował się na podstawie rozprawy pt. Zastosowanie kamienia w budownictwie drogowym.