Po zakończeniu wojny powrócił do rodzinnego Knyszyna, gdzie rozpoczął pracę nauczyciela w szkole powszechnej. Wkrótce wyjechał do Lwowa, gdzie studiował na Akademii Medycyny Weterynaryjnej, podczas studiów był członkiem rzeczywistym korporacji akademickiej Lutyco-Venedya. W 1922 uzyskał dyplom lekarza weterynaryjnego, a następnie pracował jako lekarz powiatowy służby weterynaryjnej w Święcianach. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 4. lokatą w korpusie oficerów rezerwy weterynaryjnych, grupa lekarzy.
W sierpniu 1939, przed wybuchem II wojny światowej, został zmobilizowany i skierowany do Baranowicz. W czasie kampanii wrześniowej 1939, po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku. Między 16 a 19 kwietnia 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebanyWłodzimierz A. Gibasiewicz: Lekarze weterynarii ofiary II wojny światowej. Wyd. Bellona Warszawa 2011, s. 104-106. w bezimiennej mogile zbiorowej, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne, jednak w 1943 podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców nie został zidentyfikowany.