Jako kierownik W listopadzie 1946 r. na polecenie Ministerstwa Oświaty rozpoczął inwentaryzowanie i porządkowanie liczącego 10 tysięcy tomów księgozbioru. W placówce pozostawił 280 najcenniejszych tomów, pozostałe zaś przekazał Ministerstwu Oświaty. Tomy kwartalnika Nautilus przekazał Uniwersytetowi Poznańskiemu. Do 1947 roku dokończył rozpoczętą przez Łęczyńską repolonizację zbiorów i przetłumaczenie opisów na język polski. Następnie wraz z żoną rozpoczął opracowywanie zbiorów. Komisja muzealników z Warszawy oceniła wówczas, że wystawy urządzone są nieprofesjonalnie, a opisy eksponatów wymagają poprawy. Tarnowski osobiście oprowadzał zwiedzających, sprzątał sale i mył klatki schodowe, a nawet sprzątał nieczystości po pasących się na części podwórza krowach i świniach. W tym samym miejscu spotkała się nocą młodzież gorsząca dyrektora. W celu pozbycia się ich ogrodził część podwórza i zasadził w nim kwietniki i zieleńce. Przywiązywał dużą wagę do czystości i karcił osoby niszczące okoliczne trawniki i krzewy. W poniedziałki muzeum było nieczynne, a państwo Tarnowscy dokonywali porządków generalnych. Dużym problemem było wówczas rozkradanie eksponatów i m.in. przez okoliczną młodzież. Tarnowski starał się zapobiegać kradzieżom. Kierownik pozyskiwał środki na dokonywanie remontów.