Dwukrotnie bez powodzenia kandydował do Izby Gmin. W okresie konfliktu w Irlandii Północnej był zwolennikiem procesu pokojowego i unikania przemocy, przez co był krytykowany zarówno przez radykalnych republikanów, jak i unionistów. Wielokrotnie atakowano jego dom, w 1972 doszło do ciężkiego pobicia jego żony.

W 1988 uczestniczył w rozmowach pokojowych, jednak w 1989 przeniósł się do Irlandii. Z ramienia Fine Gael w tymże roku uzyskał mandat posła do Dáil Éireann. W 1990 był kandydatem FG w wyborach prezydenckich. W głosowaniu zajął trzecie (ostatnie) miejsce, otrzymując 17,0% głosów preferencyjnych. W 1992 i 1997 uzyskiwał poselską reelekcję, zasiadając w niższej izbie parlamentu do czasu swojej wyborczej porażki w 2002. Od 1994 do 1997 zajmował niższe stanowisko rządowe ministra stanu. Wycofał się później z bieżącej polityki, pozostając członkiem SDLP i FG. Zajął się też udzielaniem okazjonalnych wykładów na tematy związanie z „The Troubles”.

Był ojcem polityk Emer Currie.

Przypisy

Kategoria:Członkowie Dáil Éireann Kategoria:Politycy Fianna Fáil Kategoria:Północnoirlandzcy politycy Kategoria:Urodzeni w 1939 Kategoria:Zmarli w 2021