Tadeusz Łękawski (ur. 14 października 1894 we Lwowie, zm. 11 lipca 1983 w Gdańsku) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ułan Legionów Polskich, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Kazimierza i Leokadii z Radwańskich. Absolwent gimnazjum w Krakowie i student Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 16 sierpnia 1914 w Legionach Polskich. Żołnierz 2 szwadronu w 2 pułku ułanów. Szczególnie odznaczył się 13 czerwca 1915 w szarży pod Rokitną, za udział w której został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Po kryzysie przysięgowym wraz z pułkiem w składzie Polskiego Korpusu Posiłkowego. Internowany w Witkowicach. Od 1 listopada 1919 w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego, początkowo w 2 pułku ułanów, a następnie jako dowódca plutonu w 2 pułku szwoleżerów, z którym brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Ranny 26 lipca 1920 w szarży pod Szczurowicami. Po zakończeniu wojny jako żołnierz zawodowy pozostał nadal w 2 pułku. Zajmował w nim m.in. stanowiska: dowódcy 3 szwadronu, oficera materiałowego. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 17. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W kwietniu tego roku został przesunięty ze stanowiska dowódcy szwadronu na stanowisko kwatermistrza.