20 września 1920 odznaczył się w walce pod Zaśpiczami „gdzie jego bateria prosto z marszu wsparła 4 p. st. Podhalańskich. Kierował ogniem pod ostrzałem nieprzyjacielskim. Następnie wspierał 3 p. st. Podhalańskich, niszcząc ogniem na wprost gniazda bolszewickich karabinów maszynowych”. Za tę postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari.
W latach 1923–1924 był dowódcą I dywizjonu 21 pułku artylerii polowej w Krakowie. 31 marca 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 39. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 15 sierpnia 1924 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku. W styczniu 1927 został przesunięty ze stanowiska dowódcy III dywizjonu w Oświęcimiu na stanowisko dowódcy I dywizjonu w Białej-Bielsku. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 13 pułku artylerii polowej w Równem na stanowisko dowódcy III dywizjonu detaszowanego w Łucku. W kwietniu 1929 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 13 pułku artylerii polowej (31 grudnia 1931 przemianowanego na 13 pułk artylerii lekkiej). 24 grudnia tego roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 18. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W sierpniu 1935 został przeniesiony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Krakowie.