W lipcu tego roku został przeniesiony do 41 pułku piechoty w Suwałkach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.

W sierpniu 1939 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 134 pułku piechoty. Podczas kampanii wrześniowej, 27 września został przez Niemców wzięty do niewoli, w której był przetrzymywany do 1945. Najpierw w obozie Oflag II-A Prenzlau (numer jeńca: 109), w maju 1940 został przeniesiony do Oflagu IV-C Colditz (numer jeńca: 7503), później do Oflagu II-D Gross Born i wreszcie do Stalagu 10-B/Oflag P w Sandbostel/Bremenvörde (numer jeńca: 109/IV.C, barak nr 35/11).

W 1946 powrócił do kraju. W cywilu był pracownikiem w przemyśle farmaceutycznym. Zmarł w Grodzisku Mazowieckim i został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Był żonaty ze Stefanią Anną (z domu Dostał) i miał syna Jerzego i córkę Krystynę. thumb|Grób Erwina Wolanka na Cmentarzu Parafialnym w Grodzisku Mazowieckim(po odbudowie)