W latach 40. wyodrębniły się wewnątrz gatunku dwa nurty: highlife dance bandów i highlife bandów gitarowych. Bandy gitarowej odmiany highlife’u popularne były, przynajmniej początkowo, w regionach wiejskich i charakteryzowały je mniejsze składy. Jako że instrumenty strunowe (jak np. seprewa, ghańska harfo-lutnia), były historycznie obecne w regionie, muzycy chętnie sięgali po gitary. Zapożyczony od żeglarzy Kru z Liberii styl ludu Dagomba, posłużył tam do wykreowania charakterystycznej dla highlife’u techniki szarpania strun dwoma palcami. W gitarowym highlifie obecny był też śpiew, bębny i klawesy. Do popularyzacji tego podgatunku znacznie przyczynił się E.K. Nyame i jego Akan Trio, z którym muzyk opublikował za swojego życia ponad 400 nagrań.

Dance-bandowy highlife był dla odmiany mocniej zakorzeniony w środowiskach miejskich. W okresie powojennym miejsce dużych orkiestr dancingowych zaczęły zajmować mniejsze, profesjonalne dance bandy, czego przykładem jest sukces wspomnianego już E. T Mensaha i jego Tempos. Po tym, jak obce wojska opuściły wybrzeże, głównymi odbiorcami coraz częściej bywali Ghańczycy i muzyka zaczęła ewoluować w stronę ich upodobań.