Początkowo zwolennicy Eryka odnosili sukcesy i pod koniec 1451 kontrolowali niemal całe księstwo.

Na początku 1452 sytuacja się zmieniła. Walram porozumiał się z biskupem Utrechtu Rudolfem z Diepholz, a kapituła i przedstawiciele miast uzgodnili nowego kandydata na stanowisko biskupa, krewnego Rudolfa, Konrada z Diepholz. Zwolennicy zaczęli opuszczać Eryka. Ten jednak nadal miał oparcie w uboższych mieszkańcach miasta. Wybuchła wojna, a Eryk obalił dotychczasową radę miejską w Münsterze i zapewnił obsadzenie stanowisk we władzach miejskich wyłącznie przez swoich zwolenników, usuwając większość przedstawicieli patrycjatu. Poparł go też w 1454 księcia Brunszwiku-Lüneburga Fryderyk Pobożny, jednak został pokonany przez wojska Walrama i Rudolfa. W 1455 Rudolf zmarł, co pozbawiło Walrama najważniejszego sojusznika. Z kolei Konrad z Diepholz otrzymał biskupstwo Osnabrücku.

W październiku 1456 zmarł Walram, a Eryk ponownie chciał za pośrednictwem księcia Burgundii Filipa III Dobrego uzyskać zatwierdzenie papieskie. Wsparcie Filipa ponownie przyczyniło się do wzrostu jego stronnictwa w księstwie biskupim. Jednak większość kapituły wybrała na nowego biskupa Konrada z Diepholz.