W 1932 opuściła więzienie na mocy amnestii i wyjechała do Moskwy, gdzie ukończyła Międzynarodową Szkołę Leninowską i podjęła pracę w sekretariacie Kominternu. W 1936 powróciła do Bułgarii i została wybrana do Komitetu Centralnego Bułgarskiej Partii Komunistycznej. W 1941 została członkinią Biura Politycznego partii.
W czasie II wojny światowej działała w ruchu oporu, pod przybranym nazwiskiem Anna Cwetanowa. Aresztowana w sierpniu 1941 trafiła do obozu Gonda Voda k. Asenowgradu, gdzie przebywała cztery miesiące. Po objęciu władzy przez komunistów w Bułgarii zajęła mieszkanie, które należało poprzednio do ks. Cyryla, brata cara Borysa III, rozstrzelanego przez komunistów. W 1944 otrzymała funkcję sekretarza generalnego Frontu Ojczyźnianego i przewodniczącej Bułgarskiego Związku Kobiet. W roku 1947 objęła funkcję ministra poczty, telegrafów i telefonów w rządzie Georgi Dimitrowa. Pełniła tę funkcję przez dziesięć lat. W 1957 stanęła na czele Towarzystwa Przyjaźni Bułgarsko-Sowieckiej. Do roku 1990 zasiadała w Komitecie Centralnym BPK. W latach 1946–1990 była deputowaną do Zgromadzenia Narodowego.
Pisała pamiętniki, w których szeroko przedstawiała stosunek Bułgarskiej Partii Komunistycznej do kwestii macedońskiej. Zmarła w Sofii w 1994.