W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 35 Pułku Piechoty. 29 czerwca 1919 wyróżnił się podczas obrony Łohiszyna dowodząc 1. i 4. kompanią. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 620. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był nadal 35 pp. W ewidencji Wojska Polskiego figurował wówczas, jako „Jan Szajewski”. Później został przeniesiony do 83 Pułku Piechoty w Kobryniu. W 1922 został odkomenderowany z 83 pp na dwuletni kurs Oficerskiej Szkoły Topografów. 1 grudnia 1924 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 198. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W listopadzie 1925 został przeniesiony do korpusu oficerów geografów z równoczesnym wcieleniem do Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie. 27 stycznia 1930 został mianowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 2. lokatą w korpusie oficerów geografów. W sierpniu 1931 został przeniesiony do Komendy Garnizonu i Placu m. st. Warszawy (później przemianowanej na Komendę Miasta Warszawa). W grudniu 1932 został zatwierdzony na stanowisku zastępcy komendanta miasta Warszawy. W styczniu 1934 roku został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Nisko w celu odbycia praktyki w służbie uzupełnień.