Początkowo związany z Partią Narodową, którą reprezentował od 1899 w Zgromadzeniu Narodowym. W latach 1920–1923 związany ze Zjednoczoną Partią Narodowo-Postępową, której był sekretarzem, a od 1923 z Porozumieniem Demokratycznym. W 1913 stanął na czele resortu pracy, handlu i przemysłu w gabinecie Stojana Danewa. Ponownie kierownictwo tego resortu objął w latach 1919-1920, w rządzie Aleksandra Stambolijskiego.
W latach objął kierownictwo resortu spraw zagranicznych i wyznań religijnych w rządzie Andreja Lapczewa. Resortem kierował do roku 1931. W czasie II wojny światowej był przeciwnikiem sojuszu Bułgarii z Niemcami. W marcu 1943 podpisał pismo skierowane do premiera Bogdana Fiłowa przeciwko planom przekazania bułgarskich Żydów w ręce Niemców. 2 września 1944 został powołany na stanowisko ministra bez teki w rządzie Konstantina Murawiewa.