Beatrycze brandenburska (; ur. ok. 1270, zm. przed 26 kwietnia 1316) – niemiecka księżniczka z brandenburskiej linii dynastii askańskiej. Poprzez dwa małżeństwa była księżną świdnicką i księżną Koźla, Bytomia i Siewierza.

Była drugą córką Ottona V Długiego, margrabiego brandenburskiego-Salzwedel i jego żony Judyty z Henneberga, córki hrabiego Hermana I z Henneberga i spadkobierczyni Coburga i Schmalkalden.

Życiorys

Rodzina Beatrycze miała sześcioro rodzeństwa – trzech braci i trzy siostry. Jej bracia, Albert i Otto zmarli młodo, a najstarszy, Herman, odziedziczył wszystkie ojcowskie domeny. Młodsza siostra Beatrice, Matylda, wyszła w 1287/88 za Henryka IV Prawego (Probusa), księcia wrocławskiego i arcyksięcia Polski. Pozostałe dwie siostry to Kunegunda, która zmarła niezamężna, oraz Judyta, która wyszła za mąż w 1303 r. za Rudolfa I, księcia Saksonii-Wittenbergi. Prawdopodobnie ślub Beatrycze ze śląską linią dynastii Piastów przyczynił się do przyszłego ślubu Matyldy z Henrykiem IV.