thumb|Dzwonek za konających na ścianie klasztoru reformatów w Krakowie Dzwonek za konających – niewielki dzwonek zwykle na zewnętrznej ścianie kościoła, w dostępnym miejscu, zaopatrzony w sznur lub rzemień, towarzyszący końcowym godzinom życia człowieka.

Dzwonki takie zamontowane były na każdym kościele zarówno parafialnym jak i zakonnym. Kiedy ktoś długo „zmagał się” ze śmiercią proszono zakrystianina lub braciszka zakonnego o dzwonienie tym dzwonkiem. W ten sposób wzywano patrona konających św. Dyzmę. Na głos dzwonka przechodnie odmawiali Anioł Pański prosząc Matkę Bożą o wstawiennictwo. Wierzono, że gdy głos dzwonka ustawał, umierający kończył swoje męczarnie. Zwyczaj ten był praktykowany w Norymberdze w XV wieku, skąd przeniósł się na ziemie polskie. Dźwięk dzwonka można było słyszeć jeszcze w dwudziestoleciu międzywojennym.

Do czasów dzisiejszych zachowały się w Krakowie trzy takie dzwonki. na fasadzie kościoła dominikanów; na fasadzie kościoła Mariackiego, dzwonek został odlany w 1736 r. przez Kaspra Koerbera z Wrocławia; na ścianie budynku klasztornego reformatów.

Na fasadzie kościoła św.