Języki timor-alor-pantar – rodzina języków papuaskich używanych przede wszystkim na wyspach Timor, Alor i Pantar. Obszar ich funkcjonowania obejmuje tereny należące do dwóch krajów – Indonezji i Timoru Wschodniego. Według serwisu Ethnologue (wyd. 23) rodzina liczy 23 języki. Encyklopedia Krugoswiet podaje, że językami tymi posługuje się ponad 200 tys. ludzi.
Jest to najbardziej wysunięta na zachód grupa języków papuaskich; są jedną z dwóch takich peryferyjnych rodzin nieaustronezyjskich (druga z nich to języki północnohalmaherskie). Prawdopodobnie stanowią pozostałość po pierwotnych grupach językowych wschodniej Indonezji, sprzed ekspansji ludności austronezyjskiej (o ile nie chodzi o wynik późniejszej migracji). Jest to zarazem jedna z dwóch rodzin językowych spoza wysp Melanezji – obok języków Halmahery – które uchodzą za spokrewnione z językami papuaskimi Oceanii. Timothy Usher, autor serwisu NewGuineaWorld, jako ich prawdopodobne źródło wskazuje półwysep Bomberai (zachodnia Nowa Gwinea). Według propozycji z 2022 r. (T. Usher, A. Schapper) są spokrewnione z kilkoma językami Nowej Gwinei (kalamang oraz iha i mbahaam), jako jedna z trzech gałęzi rodziny Greater West Bomberai.