Języki alor-pantar są w większości zagrożone wymarciem. Do ich zaniku prowadzi presja malajskiego alorskiego, który – obok indonezyjskiego – stanowi środek szerszej (ponadetnicznej) komunikacji, wykorzystywany w handlu, edukacji i administracji. Języki alor-pantar nie są nauczane w szkołach i nie wszystkie z nich są przekazywane w środowisku domowym; co więcej, ludność regionu wyżej ceni posługiwanie się malajskim/indonezyjskim, a edukacja dzieci często odbywa się w ośrodkach miejskich, z dala od obszarów użycia języków etnicznych. Lokalny wariant malajskiego (spokrewniony z malajskim Kupangu) zaczął się rozpowszechniać pod koniec XIX w., pod wpływem kupców z Kupangu (niemniej do poł. XX w. malajski pozostawał nieznany wielu mieszkańcom regionu), a język indonezyjski został wprowadzony w latach 60. XX w., wraz z rozwojem szkolnictwa na terenach wiejskich. Przynajmniej do poł. lat 70. w funkcji lingua franca występował również austronezyjski język alorski, aczkolwiek w ograniczonym zakresie.
Na wyspie Timor funkcjonują następujące języki nieaustronezyjskie: bunak, fataluku, makalero (maklere), makasai (makasae). Spokrewniony język oirata jest używany na wyspie Kisar w indonezyjskiej prowincji Moluki (w pobliżu Timoru Wschodniego).