Antoni Majewski (ur. 11 maja 1886 w Bołszowcach, zm. 16 lipca 1926 w Łapach) – starszy sierżant Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, Kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 11 maja 1886 w miasteczku Bołszowce, w ówczesnym powiecie rohatyńskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Ignacego i Anny z Diaków. Ukończył szkołę powszechną w rodzinnej miejscowości.
Od 19 lipca 1915 w Legionach Polskich. Służył w 3 oddziale karabinów maszynowych 6 pułku piechoty na stanowisku sekcyjnego. 25 listopada 1915 w czasie walk pozycyjnych pod Kostiuchnówką został ranny. Do 13 grudnia przebywał w szpitalu w Opawie, a następnie w Domu Rekonwalescentów w Kamieńsku. Po wyleczeniu wrócił na front i został przeniesiony do 2 oddziału km 2 pułku piechoty. Szczególnie odznaczył się w czerwcu 1916 w bitwach pod Hruziatynem i Hołuzią, gdzie „osłaniał odwrót swojej kompanii, samodzielnie powstrzymując natarcie rosyjskie”. Za tę postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari.
Od listopada 1919 już w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego brał udział w walkach na frontach wojny polsko-bolszewickiej.
Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku.