Podobnie jak u innych podrodzajów widliszków larwom brak syfonu.
Poczwarka odznacza się zwykle krótkimi i tępo zakończonymi szczecinkami dziewiątej pary na segmentach odwłoka od piątego do siódmego oraz krótką i prostą, rzadko długą i zakrzywioną urochetą. Syfon u poczwarek z sekcji Laticorn jest szeroki, lejkowaty, o najdłuższej osi poprzecznej do trzonka, podczas gdy u tych z sekcji Angusticorn jest on pół-rurkowaty i ma najdłuższą oś mniej lub więcej zgodną z linią wzdłuż której ustawiony jest trzonek.
Biologia i ekologia thumb|Żerująca samica Anopheles stephensi Samce pobierają wyłącznie płynny pokarm roślinny, natomiast samice ponadto ssą krew zwierząt stałocieplnych (są hematofagami), która niezbędna jest im do rozwoju jaj. Aktywnie szukają swoich żywicieli, trzymając się jednak siedlisk wilgotnych z uwagi na łatwość wysychania ich ciała. Dorosłe większości gatunków aktywne są nocą lub o zmierzchu.
Larwy i poczwarki przechodzą rozwój w środowisku wodnym. Larwy żerują filtrując drobny pokarm z powierzchni wody przy użyciu uformowanych w wachlarze włosków na wardze górnej. Oddychają powietrzem atmosferycznym, pobieranym za pomocą przetchlinki na grzbiecie odwłoka. Przemieszczają się w wodzie szybkimi ruchami odwłoka, tyłem do przodu.